top of page
  • Yazarın fotoğrafıBusemsi Biri

BAHRİYE

Güncelleme tarihi: 29 Haz 2023

Herkese selam ! Bu yazıma bir soru sorarak başlamak istiyorum. Siz de anneanneniz ile her şeyden öte arkadaş gibi misiniz ? Ben öyleyim. En azından birkaç hafta öncesine kadar öyleydim. Maalesef beni koşulsuz şartsız sevdiğine emin olduğum , hatta dünya üzerinde beni hatalarıma rağmen gerçekten seven tek kişi olduğuna emin olduğum anneannemi talihsiz bir şekilde 4 Haziran günü saat 10:00' da kaybettim. Bunun olacağını biliyordum ve kendimi haftalar boyu buna hazırladım biliyor musunuz? Sanki mümkünmüş gibi ! Her şeyin farkında olmama rağmen beynim bu acı gerçeği reddetti , hala daha günler , haftalar geçmesine rağmen reddediyor. Bunları size neden anlattığıma gelecek olursak anneannem onun için yazdığım küçük yazıları , şiirleri çok beğenir hep yazar olmamı isterdi. Bende o potansiyeli gördüğünü büyük bir hevesle bana her fırsatta söylerdi. Bense yazdığım şeyleri anneannem dışında herhangi birinin okumasını istemezdim çünkü kötü olduğunu düşünür utanırdım. Geç de olsa anneannemin isteğini gerçekleştirmek adına bir adım atmak istiyorum. Umarım bu herkes için küçük ama anneannem ve benim için çok büyük olan adımımı gittiği yerden görüyordur. Bu kadar üzücü lafların yettiğini düşünüyorum yazdıkça anlayacaksınız ama yine de küçük bir spoiler aslında gerçekten eğlenceli biriyim.. Bu yazımda da anneannemden bahsedeceğim ama güzel anlardan bahsetmek için çabalayacağım. Zaten onunla olan her anım güzel.


Tekrardan herkese selam ben Buse. 23 yaşındayım ve dünyanın en mükemmel anneannesine sahibim. Abartmıyorum görüp görebileceğiniz en harika kadındı benim anneannem. Asil , zarif , bakımlı , mükemmel bir kadındı. 2005 yılında ben daha 5 yaşındayken böbrek nakli olmak zorunda kaldı. Bu onun için çok zor bir süreçmiş ben pek hatırlamıyorum ama öyle anlatıyorlar. Birkaç gün önce annemden beni hem mutlu eden hem de içimde tuhaf bir his oluşturan bir cümle duydum. Cümle şu şekildeydi ' Nakil olduğu dönemde anneanneni hayata bağlayan şey sendin çünkü seninle daha çok vakit geçirebilmek için iyi olmaya çabaladı sen onun için her zaman yaşam ve motive kaynağıydın.' Bu cümleyi duyduğumda çok tuhaf hissettim gerçekten çok karmaşık duygular beynimde dolaşmaya başladı. Mutluluk , öfke , hüzün..

Onu hayata bağladığım için çok mutlu oldum hem de hiçbir şeyin farkında bile olmadan sadece ben olduğum için yaptım ve başardım bunu inanabiliyor musunuz? Öfkelendim çünkü kalbinin dayanmadığını duyduğum an aklıma geldi ve şunu düşündüm. Neden onu tekrar hayata bağlayamadım ? Neden o an beni düşünüp motive olmadı ? Neden ona hayat olamadım tekrardan ? Fakat sonra içimi şu an bile devam eden bir hüzün kapladı. Hüznümün sebebi ise şuydu anneannem gerçekten çok yorgundu.


Anneannemle ilgili çocukluğumdan hatırladığım şeylere gelirsek asla evlenmemi istememesine rağmen - ki kendisi eş açısından çok şanslı bir kadındır- beni küçük bir sandalyeye oturtup bana kendi çapında bir kına gecesi etkinliği düzenlemesi.. Neredeyse her gün sıkılmadan yaptığımız en eğlenceli oyun buydu. O yorulduğunda da balkona çıkardık , o otururdu ben de ona balkonda her çocuk gibi kendi çapımda dans ve şarkı gösterileri yapardım. Sonra oturduğu evin bir üst sokağına çıkar oradaki parka götürürdü beni ve her seferinde oradaki tramboline binmek isterdim. Beni hiçbir zaman kırmadan her seferinde o tramboline binip eğlenmeme izin verirdi. Ağzından bir kere bile dün de geldik dün de bunu yaptın cümlesi çıkmadı biliyor musunuz? Ben trambolinde eğlendikten ve parkta biraz oynadıktan sonra parkın hemen karşısındaki dondurmacıdan dondurma alırdı bana külah sevmediğim için her seferinde külahı ona uzatırdım ve bana hep ' Külah sevilmez mi ya' diyerek afiyetle yerdi. Küçük bir bilgi anneanneciğim artık külah seviyorum. Doğum günlerimden de bahsedeyim her doğum günümde patates püresinden ördek şekli yapardı ve hiçbir şey daha lezzetli gelmezdi. Sırf bir kere beğendiğimi söylediğim ve iştahla yediğim için her özel günde her fırsatta o minik ördek pürelerini önüme sererdi. Sonra büyüdüm hatalar yaptım. Affetti hatta yeri geldi üstünü kapattı. Maddi olarak sıkıştım bana sorgusuz sualsiz destek oldu. Manevi desteği söylemeye gerek bile duymuyorum. Benim için dünya üzerindeki en değerli insan benim anneannem , kırmızı çizgim desem de yeridir.


Bu seferlik sona gelmeden önce söylemek istediğim bir şey daha var. Güzel kadın , anneannem bu sözlerim sana. Eğer şu an beni görebiliyorsan bu yazılardan haberin varsa bil ki elimden geleni yapacağım. Benden istediklerin , beklediklerin her şeyi bana vereceğini bildiğim güç ile gerçekleştireceğim söz veriyorum. Keşke şu an burada olsan sana doya doya sarılıp öpsem sen de beni koklayabilsen. Sen öpmeyi değil koklamayı seversin çünkü. Seni çok seviyorum anneannem iyi ki o güzel kalbinle benim anneannem oldun. Bana kattıkların için , kendimde göremediğim yönlerimi bana gösterdiğin için sana minnettarım. Umarım gittiğin yerde kardeşin ve annen ile birlikte mutlusundur. Huzur içinde , nurlar içinde uyu bitanem. Ne zaman tekrar karşılaşacağız bilmiyorum ama elbet bir gün karşılaşacağız. O gün geldiğinde sana her zamankinden daha sıkı sarılacağım söz.


Favori Torunun Buse :))


22 görüntüleme0 yorum

コメント


bottom of page